Ο Δημήτρης Τζουβάρας είναι διεθνής προπονητής ποδοσφαίρου με ισχυρό ακαδημαϊκό υπόβαθρο και πολυετή πρακτική εμπειρία στην επιστήμη του αθλητισμού και την παιδαγωγική.
Η επαγγελματική του βάση στηρίζεται σε πτυχίο Φυσικής Αγωγής με ειδίκευση στο ποδόσφαιρο, καθώς και στο δίπλωμα UEFA B. Με περισσότερα από είκοσι χρόνια εμπειρίας, η πορεία του έχει εξελιχθεί από την προπόνηση νεανικών και ερασιτεχνικών ομάδων στην Ελλάδα, σε σημαντικές θέσεις στο εξωτερικό. Μεταξύ αυτών, έχει διατελέσει Διευθυντής Μεθοδολογίας Ακαδημιών στο Ομάν και την Ουκρανία, καθώς και Προπονητής/Συντονιστής ελίτ τμημάτων σε ακαδημίες στην Κίνα, όπως η Juventus Football Academy (Ναντζίνγκ). Η διαδρομή αυτή αναδεικνύει την εξειδίκευσή του στην ανάπτυξη νεαρών ποδοσφαιριστών και στη δομημένη προπονητική μεθοδολογία.
Ένα ιδιαίτερα σημαντικό στοιχείο του προφίλ του είναι ο διττός του ρόλος, τόσο ως προπονητής όσο και ως φορέας γνώσης. Πέρα από την προπονητική δράση, είναι συγγραφέας βιβλίων σχετικά με την περιοδικότητα στο ποδόσφαιρο, ενώ έχει πραγματοποιήσει εκτεταμένο μεταφραστικό έργο, καθιστώντας προσιτές στο ελληνικό κοινό προηγμένες τακτικές αναλύσεις κορυφαίων προπονητών, όπως οι Guardiola, Klopp και Simeone. Αυτό αποδεικνύει τη βαθιά του ενασχόληση με τη θεωρία του ποδοσφαίρου και τη δέσμευσή του στην εκπαίδευση προπονητών.
Παράλληλα, η εμπειρία του περιλαμβάνει την εκπαίδευση εκπαιδευτών και τη διαχείριση αθλητικών προγραμμάτων, αναδεικνύοντας δεξιότητες ηγεσίας, επικοινωνίας και ανάπτυξης εκπαιδευτικών δομών. Η επαγγελματική του πορεία χαρακτηρίζεται από προσαρμοστικότητα σε διαφορετικά πολιτισμικά περιβάλλοντα και σταθερή προσήλωση στη μεθοδική και οργανωμένη ανάπτυξη ποδοσφαιριστών.
Η αρχή του ταξιδιού
Στη ζωή μου πήρα μια σειρά από αποφάσεις να μεταβώ από ένα μέρος, σε ένα άλλο. Η πρώτη μου απόφαση ήταν να μεταβώ από το χωριό μου στη Θεσσαλονίκη και να μείνω εκεί κάποια χρόνια. Μετά, εμ, το επόμενο βήμα ήταν, α, να πάω στο Ομάν και να μείνω κι εκεί άλλα τρία χρόνια και από εκεί, εμ, να έρθω στην Κίνα, ε, στην πόλη του Ναντζίνγκ, να μείνω περίπου ενάμιση χρόνο και μετά άλλον ενάμιση χρόνο στο Πεκίνο.
Έπειτα να μεταβώ στην Ουκρανία για έξι μήνες, να ζήσω μια εξαιρετική εμπειρία σε καιρούς πολέμου, σε μια ακαδημία ως διευθυντής μεθοδολογίας στην Κριβμπας και έπειτα να επιστρέψω σε ένα project εκπαίδευσης δασκάλων των σχολείων του Ναντζίνγκ, που είναι μια πόλη δέκα εκατομμυρίων, ενώ παράλληλα είμαι τεχνικός διευθυντής, ε, στην Ακαδημία της Γιουβέντους και προπονητής, μιας επιλέκτης ομάδας σε ένα από τα κορυφαία, α, αθλητικά σχολεία εδώ πέρα της πόλης.
Η ζωή ενός προπονητή στη Κίνα, το Ομάν την εμπόλεμη Ουκρανία και η σχέση με τον θεό
Η ζωή ενός προπονητή ακαδημιών στην Κίνα είναι μοιάζει πάρα πολύ με αυτήν οποιουδήποτε ξένου προπονητή σε οποιοδήποτε μέρος της Γης. Δεν είναι εύκολα τα πράγματα για όλους τους μετανάστες, τους οικονομικούς μετανάστες. Μακριά από την οικογένεια. με τη δική μου οικογένεια, γιατί έχω έρθει εδώ με τη γυναίκα μου, αν και το τελευταίο διάστημα μένουμε σε διαφορετικές πόλεις. Εγώ είμαι στο Ναντζίνγκ και αυτή είναι στο Πεκίνο. Σπουδάζει στο πανεπιστήμιο, κινέζικη γλώσσα και κουλτούρα.
Προφανώς έχει πάρα πολύ ενδιαφέρον. Πολύ ενδιαφέρον είχε και στο Ομάν, που ήταν μια διαφορετική κουλτούρα. Απίστευτοι άνθρωποι με πολιτισμό, με ανεκτικότητα, να μπορούν να μιλάνε για το Θεό τους, για το Θεό μας, για το Θεό, για αυτόν που πιστεύουμε, για κάποιον, για το Θεό που κάποιος άλλος δεν πιστεύει.
Αλλά όταν μπορείς να μιλάς για το Θεό σου, για αυτόν που πιστεύεις ή όχι, μπορείς να μιλάς για οτιδήποτε. Το ίδιο συμβαίνει και με τους Κινέζους. Έχω ακούσει τραγικά πράγματα, κυρίως από τους θρησκόληπτους. Θεωρώ τον εαυτό μου έναν πιστό άνθρωπο του Ιησού Χριστού, αλλά ανοιχτόμυαλο να μπορώ να μιλάω για αυτόν και να μπορώ να ακούω για άλλες θρησκείες, γιατί είναι υπέροχο κάποιος να πιστεύει είτε σε Θεό είτε σε αξίες.
Είναι κάτι εξαιρετικό. Οπότε πανέμορφα χρόνια στο Ομάν, πανέμορφα χρόνια εδώ πέρα στην Κίνα, με όμορφες στιγμές, με χριστιανούς, με μουσουλμάνους, με άθεους, με νοθικούς, με παλαιοημερολογίτες, με όλους τους ανθρώπους που είναι υπέροχοι όταν τους αγαπήσεις και όταν, α, τους ακούσεις και όταν τους ανεχτείς και τους υπηρετήσεις.
Προφανώς μου λείπει Ελλάδα, μου λείπουν οι φίλοι μου, μου λείπουν οι γονείς μου, μου λείπουν οι συνεργάτες μου, μου λείπουν οι όμορφες στιγμές, οι καφέδες, οι όμορφες, ααα, παραλίες, α, αλλά δεν μου λείπει, α, η νοοτροπία, δεν μου λείπει ο φθόνος, δεν μου λείπει η ζήλια, δεν μου λείπει ο ρατσισμός, δεν μου λείπει η μισαλλοδοξία καθόλου, μα καθόλου.
Απολαμβάνω αυτό που δίψασε η ψυχή μου στο Ομάν και εδώ πέρα στην Κίνα, να ζω την καθημερινότητά μου και να απολαμβάνω κάθε μου μέρα με τους ανθρώπους που θεωρώ ότι είναι όλοι διαφορετικοί, αλλά όλοι ίσοι. Η Κίνα έχει βαθιά παιδεία, βαθύ πολιτισμό και μια τεχνολογική εξέλιξη απίστευτη.
Δεν έχουν ιδιαίτερη ποδοσφαιρική κουλτούρα. Μαζί όλοι μαζί προσπαθούμε να τηηη να ανεβάσουμε, να τη χτίσουμε. Δυστυχώς και αυτοί, όπως κάθε άνθρωπος, έχουν φοβίες. Θέλουν να πάνε στη νίκη γιατί φοβούνται την ήττα. Εγώ με αυτά που έχω περάσει δεν φοβάμαι τίποτα απολύτως. Πιστεύω στο Θεό, δεν φοβάμαι τίποτα, δεν μπορεί με σταματήσει τίποτα απολύτως. Μαθαίνω πολύ από την αποτυχία. Πιστεύω ότι χωρίς την αποτυχία δεν μπορεί κάποιος να φτάσει στην επιτυχία. Δεν μπορεί κάποιος να απολαύσει τη ζωή.
Οι άνθρωποι, η Ελλάδα και οι «βασικές» σκέψεις
Οπότε σιγά σιγά τους κερδίζω και αυτούς, προσπαθώντας να χτίσω μαζί τους μια μοναδική νέα κουλτούρα. Την κουλτούρα που λέει ότι πειραματιζόμαστε, δημιουργούμε μαζί, αποτυγχάνουμε μαζί, απολαμβάνουμε τη ζωή μαζί, ονειρευόμαστε μαζί. Κάτι που κάναμε, ααα, στην Ελλάδα ιδιαίτερα με τους πρόσφυγες μαζί. Αυτό ακριβώς. Απολαμβάναμε τη μέρα μας και απολαμβάναμε να ονειρευόμαστε μαζί, δεν θα έλεγα ότι θα, θα ήθελα να επιστρέψω σε αυτή την Ελλάδα τη τοξική
Ξεκινώντας από τους ανθρώπους που κυβερνούν αυτόν τον τόπο, από τους πολιτικούς που είναι διεφθαρμένοι οι περισσότεροι δυστυχώς. Αν και ψάχνω αυτούς τους λίγους, αυτόν τον ένα που θα πει την αλήθεια κάποια στιγμή, που θα κάνει κάτι κάθε κάποια στιγμή, ακόμα και αν είναι ο χειρότερος άνθρωπος στο πλανήτη, να πω ότι “μπράβο, αυτή τη στιγμή σε αυτό το project, έκανες καλά κάτι”.
Είτε ήταν αυτός ο πρόεδρος του χωριού μου είτε ήταν ένας πασόκος, είτε ήταν ένας, κομμουνιστής, είτε ήταν κάποιος δεξιός. Κοίταζα πάντα την αλήθεια. Κοίταζα πάντα, τις αξίες. Κοιτούσα πάντα αυτό που ένιωθα, ακόμα κι αν έκανα λάθος και ακόμα αυτό που έβλεπα και έβλεπα κυρίως τα θετικά πράγματα στην Ελλάδα. Οπότε όχι, δε θα γύριζα εύκολα. Ααα, πόσο μάλλον όταν έχουμε ξεκινήσει κάποια εξαιρετικά πράγματα εδώ με τους Κινέζους που είναι εξαιρετικοί άνθρωποι. Μια μέρα στην Κίνα, μια μέρα στο Ομάν, μια μέρα στην Ουκρανία, μια μέρα στην Ελλάδα.
Το every day life
Δεν είναι πολύ διαφορετικές, ειδικά για έναν προπονητή. Ξυπνάς το πρωί, σκέφτεσαι το πρόγραμμά σου. Είμαι ένας άνθρωπος που πιστεύω το ταλέντο μου είναι να είμαι δημιουργικός και να είμαι ένας καλός δάσκαλος και ένας καλός μαθητής. Προσπαθώ λοιπόν κάθε μέρα να μάθω καλύτερα τον εαυτό μου. Ακούω πολλούς ψυχολόγους, πολλούς ειδικούς του αθλητισμού, διατροφολόγους ανθρώπους με χαρίσματα και γνώσεις στην επικοινωνία. Προσπαθώ να μάθω.
Προσπαθώ να μεταλαμπαδεύσω τις γνώσεις στα παιδιά, αφήνοντάς τους βέβαια τη δυνατότητα να πάρουν τις δικές τους αποφάσεις, να κάνουν τα δικά του τα δικά τους λάθη και να τους βοηθήσω αν θελήσουν σε ένα feedback για να δούμε μαζί τι δεν πήγε καλά, τι πήγε καλά και να το να κατοχυρώσουμε ως μια θετική ενέργεια, μια θετική πρακτική.
Άρα κάθε μου μέρα προσπαθώ να είναι δημιουργική από το πρωί μέχρι το βράδυ. Να σχεδιάζω προπονήσεις, να αξιολογώ τις προπονήσεις, να, ααα, μιλάω με τους προπονητές, να λέω την άποψή μου, να ακούω τη δική τους, να βάλω τα παιδιά σε μια λογική Q&A, να θέτω ερωτήματα κυρίως στα παιδιά αλλά και στους υπόλοιπους ανθρώπους.
Νομίζω ότι, αυτό είναι το σημαντικότερο πράγμα στη στη ζωή, στη δική μου τη ζωή. Είναι τι ερωτήματα θέτεις. Που δεν πρέπει να είναι βέβαια σε καμία περίπτωση διαθαρμένα, δεν πρέπει να είναι καθοδηγήσιμα, δεν πρέπει να έχουν ίχνος, σκιάς. Τα ερωτήματα πρέπει να δημιουργούν εμπνεύσεις, να μην είναι προκαθορισμένα, να εμπνέουν τα παιδιά κυρίως να σκεφτούν και να δώσουν μια απάντηση που θα είναι απροσδόκητη.
Πώς είναι η ζωή στην Κίνα
Η ποιότητα ζωής στην Κίνα είναι απίστευτη. Αυτό που απολαμβάνω είναι ότι όλοι άνθρωποι μπορούν να απολαύσουν τα βασικά αγαθά. Τα φαγητά είναι φθηνά. Μπορεί οποιοσδήποτε να φάει έξω ή να αγοράσει και να ετοιμάσει μόνος του το φαγητό του σε πολύ, πολύ χαμηλό κόστος.
Μπορεί να μετακινηθεί με το μετρό, με ποδήλατα, ακόμα και με ταξί. Μπορείς να πας σε μια κοντινή απόσταση με ένα, ενάμισι ευρώ ή σε μια μακρινότερη απόσταση με όχι πάνω από πέντε ευρώ, που είναι απίστευτες τιμές αυτές, τα τρένα είναι εξαιρετικά. Με μια ταχύτητα πάνω από τριακόσια χιλιόμετρα την ώρα μπορείς να μετακινηθείς με ασφάλεια οπουδήποτε και με όχι ιδιαίτερα μεγάλο κόστος. Η τεχνολογία είναι σε άλλο επίπεδο. Το περιβάλλον είναι εξαιρετικά καθαρό. Ο πρωθυπουργός της χώρας, ο πρόεδρος και όλοι οι πολιτικοί πραγματικά προσπαθούν να βελτιώσουν τη γειτονιά τους, την πόλη τους, έτσι ώστε κάθε παιδί, κάθε ηλικιωμένος να μπορεί να απολαύσει τη φύση
Πώς θα παρουσίαζες τον εαυτό σου;
Αν ήταν να παρουσιάσω τον εαυτό μου, θα έλεγα ότι είμαι ένας προπονητής ποδοσφαίρου. Εεε, με ενδιαφέρει πραγματικά να βοηθώ τους ανθρώπους να γίνονται καλύτεροι. με βάση την πίστη μου θέλω να υπηρετώ το Θεό, ααα, χωρίς να περιμένω κάποια ανταπόδοση μεγαλύτερη από τη χαρά του να δίνεις
Απολαμβάνω για όποιον μου δίνει το χρόνο του, το χαμόγελό του, ααα, τις γνώσεις του, και προσπαθώ να κάνω το ίδιο. Με εμπνέουν άνθρωποι απλοί, αυτούς θαυμάζω. Είτε είναι οι παππούδες μου, είτε είναι οι γονείς μου, είτε είναι οι φίλοι μου, είτε κάποιοι άνθρωποι που κάποιοι συγγραφείς όπως ο Borges ή ο Gabriel García Márquez,, ή κάποιος ποδοσφαιριστής που θα εκφράσει την άποψή του ακριβώς όπως τη σκέφτεται. Δεν πιστεύω ότι είμαι ονειροπόλος. Πιστεύω ότι είμαι πολύ ρεαλιστή. Απολαμβάνω τη ζωή που είναι πολύ, πολύ μικρή, και ονειρεύομαι για το μέλλον. Κάνω τα δικά μου όνειρα και αφήνω τους υπόλοιπους να κάνουν τα δικά τους.
Διαβάστε επίσης: Ο Μανώλης μετέτρεψε την νοσηλεία του στο ψυχιατρείο σε ποίηση
