Στον Πειραιά, σε μια γειτονιά που δεν φαντάζεσαι ότι κρύβει θησαυρούς, υπάρχει ένα μικρό μουσείο που όποιος μπαίνει δεν φεύγει αδιάφορος. Το Chal’s Museum, όπως το ονομάζει ο δημιουργός του, Νότης Χάλαρης, είναι το προσωπικό του όραμα για το ποδόσφαιρο που αγαπά και τη συλλογή που τον συντροφεύει από τα 14 του χρόνια.
Αλλά δεν είναι απλώς μια σειρά από φανέλες, μπάλες και αναμνηστικά. Είναι μια ιστορία, μια διαδρομή που ξεκινάει από το παλιό μαγαζί των γονιών του, έναν χώρο που μετέτρεψε σιγά σιγά σε καταφύγιο του πάθους του. Εκείνος ο χώρος, γεμάτος αντικείμενα που τον γαληνεύουν και τον εμπνέουν, έγινε σιγά σιγά κάτι πολύ περισσότερο: ένα μουσείο που πλέον τραβάει το βλέμμα όχι μόνο των συλλεκτών, αλλά και ποδοσφαιρικών προσωπικοτήτων.
Η πρώτη φανέλα που κοσμούσε τον χώρο ήταν δώρο της συντρόφου του, η φανέλα του Πογκμπά, και από εκείνη τη στιγμή ο Νότης ονειρεύτηκε ένα δωμάτιο γεμάτο φανέλες όλων των εποχών και όλων των αστέρων.
Σήμερα, η συλλογή περιλαμβάνει από τη φανέλα του Κατσουράνη στο Μουντιάλ του 2010 μέχρι υπογεγραμμένα κομμάτια από Κασίγιας, Τσάβι ή Καβάνι, με ιστορίες που θα μπορούσαν να γεμίσουν βιβλία. Κάθε αντικείμενο δεν είναι απλώς ένα ενθύμιο, αλλά ένα κεφάλαιο του ποδοσφαίρου που τον έχει σημαδέψει προσωπικά.
Αυτό που κάνει το Chal’s Museum ξεχωριστό δεν είναι μόνο η ποικιλία των αντικειμένων, αλλά η αίσθηση ότι πίσω από κάθε κομμάτι υπάρχει ιστορία, περιπέτεια και πάθος.
Οι επισκέψεις προσωπικοτήτων όπως ο Κώστας Κατσουράνης ή ο Γιώργος Καραγκούνης προσθέτουν κύρος, αλλά και μία συγκίνηση που μετατρέπεται σε ενέργεια για να συνεχίζει ο Νότης να μεγαλώνει τη συλλογή του. Και, παρά τη μικρή κλίμακα του χώρου, το όνειρο για ένα μεγαλύτερο μουσείο στο κέντρο της Αθήνας είναι πιο ζωντανό από ποτέ.
Νότη, ξεκίνησες να συλλέγεις αντικείμενα από τα 14 σου. Τι ήταν αυτό το πρώτο «κλικ» που σου είπε ότι αυτό δεν είναι απλώς ένα χόμπι, αλλά κάτι πιο βαθύ;
«Η αλήθεια είναι ότι μέχρι τα 18 μου δεν είχα σκεφτεί κάτι περισσότερο από το απλά να συλλέγω αντικείμενα. Είχα φτιάξει έναν χώρο για εμένα που παλιά ήταν μαγαζί των γονιών μου και είχα στολίσει τα πράγματα πιο πολύ για να κάθομαι εκεί να ηρεμώ. Μόλις άρχισε ο κόσμος να βλέπει μέσα από τα social τον χώρο και να μου ζητάει να έρθει, τότε άρχισα να σκέφτομαι διαφορετικά. Τελικά, ένας τίτλος στο Athens Voice από τον Νίκο Παπαηλίου που έλεγε “ένα μικρό μουσείο στον Πειραιά”, ήταν αυτό που με έκανε να το δω διαφορετικά»
Θυμάσαι την πρώτη στιγμή που μπήκες στο παλιό μαγαζί των γονιών σου και είπες: «Εδώ θα γίνει το μουσείο μου»; Τι σε έσπρωξε να το τολμήσεις;
«Η κοπέλα μου. Η μόνη που από την πρώτη στιγμή το πίστεψε σαν ιδέα. Πήρα και τη γνώμη από ανθρώπους του χώρου που με ώθησαν προς τα εκεί αλλά εκείνη ήταν η πρώτη που με βοήθησε και ήταν μαζί μου στις προετοιμασίες, με βοήθησε με ιδέες.»
Πώς ήταν τα πρώτα σου βήματα ως συλλέκτης; Ήσουν 14, πήγαινες κάθε Κυριακή στο παζάρι… Τι σε τραβούσε περισσότερο σε εκείνη την ατμόσφαιρα;
«Το τι θα βρω. Ο συλλέκτης δεν έχει όριο, ούτε ταβάνι. Καμία συλλογή δεν τελειώνει σε κάποιον στόχο. Είναι σαν να λέμε “τρώγοντας έρχεται η όρεξη”. Οπότε το γεγονός ότι θα πήγαινα εκεί και θα έβρισκα πάντα και κάτι καινούργιο με εξίταρε. Όσο περνούσαν τα χρόνια έβρισκα όλο και λιγότερα γιατί γινόμουν συγκεκριμένος στα θέλω μου αλλά και πάλι, τη μία Κυριακή μπορεί να μην έβρισκα τίποτα, την επόμενη να είχα θησαυρούς»
Η πρώτη σου φανέλα ήταν δώρο, του Πογκμπά. Τι ένιωσες όταν την κάδραρες και την είδες κρεμασμένη; Έμοιαζε σαν να ξεκινάει ένα ταξίδι;
«Μέχρι τα 18 μου δεν είχα καμία φανέλα στον χώρο. Είχα μαζέψει μόνο αντικείμενα μέχρι τότε. Στα γενέθλια μου, η κοπέλα μου μού έκανε αυτό το δώρο γιατί τότε ήταν η ακριβότερη μεταγραφή στην ιστορία του ποδοσφαίρου και ήθελα να βρω κάτι για εκείνον. Τη στιγμή που την κορνίζαρα στον χώρο, έκανα εικόνα ένα δωμάτιο ΜΟΝΟ με φανέλες. Γεμάτο, όλων των ειδών. Και έτσι επένδυσα σε αυτό»
Ποιο αντικείμενο της συλλογής σου θεωρείς “θησαυρό” όχι μόνο σε αξία, αλλά σε προσωπικό συναίσθημα;
«Έχω μία φορεμένη φανέλα του Κατσούρανη από το Μουντιάλ του 2010 και το ματς με τη Νιγηρία. Ήταν η πρώτη μας νίκη σε τελικά Μουντιάλ και ο Κώστας την έφερε ο ίδιος στον χώρο μου (δεν ήταν μουσείο ακόμα). Έκατσε, τα είπαμε, γνωριστήκαμε και μου έδωσε συμβουλές για τον χώρο. Ήταν ο πρώτος άνθρωπος του ποδοσφαίρου που ήρθε στο μουσείο και μέχρι σήμερα στηρίζει την προσπάθεια που κάνω»
Έχεις αποκτήσει φανέλες με απίστευτες ιστορίες πίσω τους, όπως του Κασίγιας ή του Τσάβι. Ποια από αυτές έχει την πιο… περιπετειώδη διαδρομή μέχρι να φτάσει στα χέρια σου;
«Είναι μία υπογεγραμμένη και φορεμένη από τον Καβάνι της Νάπολι. Ήταν από τις πρώτες φορεμένες που είχα και θυμάμαι ότι μου την έστειλαν από Ιταλία, την περίμενα σε 2-3 εργάσιμες μέρες και εν τέλει έκανε 2 μήνες γιατί μπήκε σε λάθος πτήση το πακέτο, οπότε έπρεπε να φτάσει στην Ρωσία, να μείνει εκεί 4-5 μέρες, να γυρίσει στην Ιταλία και να ξανασταλθεί στην Ελλάδα»
Έχεις έρθει σε επαφή με συλλέκτες από όλο τον κόσμο. Πόσο δύσκολο είναι αυτό το «κυνήγι»; Πόση υπομονή χρειάζεται;
«Τεράστια. Αλλά είναι ανάλογα τα οικονομικά δεδομένα. Αν δεν έχεις θέμα να πληρώσεις όσο-όσο για να πάρεις κάτι, τότε είναι πιο εύκολο. Οι περισσότεροι όμως δεν είναι σε αυτή τη φάση, οπότε όλοι περιμένουμε, ψάχνουμε και κάνουμε την κίνηση την κατάλληλη στιγμή. Δεν είναι εύκολο αλλά έχει και τα καλά του»
Στο μουσείο έχουν έρθει άνθρωποι όπως ο Κώστας Κατσουράνης. Ποια επίσκεψη σε έκανε να πεις «Οκ, τώρα αυτό αρχίζει και γίνεται μεγάλο»;
«Δεν ήταν μία. Ο Κώστας ήταν ο πρώτος αλλά σε διάστημα 2-3 μηνών, εκτός από εκείνον ήρθαν και άλλα ονόματα μαζεμένα. Ο Καραγκούνης, ο Καμπάνταης, ο Κωστανάσιος, ο Κόκοβας, ο Σουρδής. Πήρα τα πάνω μου»
Το Chal’s Museum μοιάζει μικρό για αυτά που έχεις καταφέρει να μαζέψεις. Σκέφτεσαι τη μεταφορά στο κέντρο της Αθήνας; Τι θα ήθελες να αλλάξει σε έναν μεγαλύτερο χώρο;
«Είναι στα σχέδια μου όμως πρώτα πρέπει να βγάλω ένα χαρτί για να είμαι επίσημα ποδοσφαιρικό μουσείο ώστε να μπορέσω να έχω και είσοδο στον νέο χώρο. Είναι στα πλάνα μου»
Τέλος, ποια είναι η φανέλα-απωθημένο σήμερα; Έχει μείνει κάτι που νιώθεις πως πρέπει κάποια στιγμή να το αποκτήσεις;
«Μία φορεμένη φανέλα του Κρόιφ. Είναι τοπ στόχος αλλά δεν μπορώ να διαλέξω κάποια από εκεί και πέρα. Όλες έχουν ξεχωριστή θέση στο μουσείο και δίνουν κάτι διαφορετικό στη συλλογή».
Διαβάστε ακόμα: Αφροδίτη Ντίντη: «Τα στερεότυπα υπάρχουν για να μην νιώθουν άσχημα όσοι δεν νιώθουν μοναδικοί»
