Το τρίτο Athens Stories, η νέα στήλη του Utopiazone που θα την διαβάζετε κάθε Πέμπτη, είναι αφιερωμένο στις αθέατες εικόνες και σκέψεις κάποιων φανερότατων καθημερινών ζητημάτων.
Περπατώντας, σταθερά, στη στάση του μέτρο με τελικό προορισμό το σπίτι μου μετά από μια δημιουργική αλλά και κουραστική ημέρα, βγήκε στην επιφάνεια ακόμη μια φορά ο παρατηρητής από μέσα μου.
Περπατώντας, λοιπόν, μέσα στη βουή του κόσμου (παραφράζοντας το τραγούδι των Ντομένικα) σκέφθηκα πως το μέτρο ενυπάρχει πολύ στις διηγήσεις μου, στις εικόνες μου. Υπάρχει λόγος.
Το μετρό, είναι ίσως, από τα λίγα που μέρη που ονομάζω «κοινωνικές σκηνές». Σκηνής με την θεατρική έννοια. Περσόνες, προσωπικότητες, φωνές, ήχοι, μυρωδιές συναπαρτίζουν το ρευστό μωσαϊκό της κοινωνίας. Με το σανίδι να είναι μάρμαρο και με την αυλαία να ανοίγει ανά 4-5 λεπτά.
Μέσα στο πλήθος, μια όμορφη εικόνα ξεπροβάλει. Ένα ζευγάρι, ηλικιακά νέο, φιλιέται, ο ένας κοιτάει τον αλλον με στοργή, σεβασμό. Επαναλαμβάνω: σεβασμό. Μια εικόνα που μου προκάλεσε, ηρεμία, γαλήνη και προπάντων, άθελα της, έθεσε στο mute όλους τους ήχους και τους θορύβους γύρω μου.
Δυο κοπέλες, πιασμένες χέρι χέρι. Μια υπέροχη εικόνα που ανοίγει έναν κύκλο σκέψεων.
Αυτοστιγμεί σκέφτομαι και ενεργώ ως σκηνοθέτης – γιατί παίζουν και άλλοι στο σημερινό Athens Stories – και παρατηρώ τις αντιδράσεις του κόσμου. Ο κόσμος κοιτάει το ζευγάρι αυτό, είτε κατάματα, είτε περνάει αμέριμνος. Γιατί ως γνωστόν η αγάπη και η αποδοχή, προκαλούν κίνηση – στη περίπτωση μας δε, αυτήν της Ελλάδας, όχι απαραίτητα προς τα μπροστά…
Ο κοινός παρανομαστής πάντως, είναι ότι αυτή η εικόνα κοινωνικά δεν έχει κανονικοποιηθεί. Α ναι, το νομοσχέδιο. Τι; Πίστεψε κανείς ότι με τα πλειοψηφικά «ναι» αλλάξαμε; Αποδεχθήκαμε στην πραγματικότητα ότι υπάρχει και αυτή η όψη του νομίσματος. Υπάρχουν άνθρωποι που είναι ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ μαζί, έχοντας ίδιο φύλο.
Έχουμε πάρει χαμπάρι τι έχει συμβεί; Μας προκαλεί αποστροφή ή ακόμα και εάν αυτή είναι κάποια βήματα, ή ένα «πω, πω δες» (λες και είδαμε το τελευταίο μοντέλο της Φεράρι) μια εικόνα αγάπης, σεβασμού. Σε τελική ανάλυση η θέα ενός αναφαίρετου δικαιώματος.
Την ίδια ώρα περνάμε έξω από τμήμα των Αγίων Αναρτύρων, και απλά λέμε «Α! Εδώ έγινε, να εδώ πρέπει να στέκονταν αιμόφυρτη η άτυχη κοπέλα» και παράλληλα ανάβει το φανάρι και φεύγουμε. Περνάμε από ένα σωρό σημεία πόνου, εγκλημάτων, γυναικοκτονιών, πολυκατοικίες που ήταν η επίγειος κόλαση για κάποιους χωρίς να να νιώθουμε καμία αποστροφή. Έχουμε κανονικοποίησει τη βία. Έχουμε κανονικοποιήσει τη κακή είδηση. Όλα όσα ντύνουν με επιμονή το σκοτεινό πέπλο της κοινωνίας της Ελλάδας.
Κανονικοποιήστε την τρυφερότητα, όχι την ασχήμια
Στην θέα ενός αγαπημένου ζευγαριού, στεκόμαστε μακριά. Στεκόμαστε σε λεπτομέρειες ασήμαντες. Σε σημάδια που όχι μόνο σημασία δεν έχουν, αλλά μάλλον, ας είμαστε ειλικρινής, μας φοβίζουν.
Μπορεί ο καθένας να βρει το χώρο και χρόνο να ασχοληθεί με τα δικά του καλά ή κακά; Μπροουμε να επενδύσουμε χρόνο σε εμάς; Να αφήσουμε τους άλλους; Να μην ενοχλούμε κανέναν; Γιατί στην πραγματικότητα όσο σκεφτόμαστε τους άλλους με αυτόν τον τρόπο, κανονικοποιούμε το αφύσικο. Και το αφύσικο ΠΡΟΦΑΝΩΣ και δεν είναι το ομόφυλο ζευγάρι. Το μόνο αφύσικο είναι τό ότι δεν χωράει στο μυαλό ενός ατόμου η αγάπη, η τρυφερότητα και η αποδοχή.
Η αγάπη είναι το φυσικό. Όσο για το αφύσικο… ίσως και να υπάρχει στο σύμπαν, που και για αυτό, αμφιβάλω.
*Διαβάστε ακόμη: Athens Stories #2: Χωρίς Ορίζοντα
