Η αναζήτηση της μετά θάνατον ζωής παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της ανθρωπότητας. Για πολλούς αποτελεί ζήτημα πίστης, για άλλους φιλοσοφικής αναζήτησης, ενώ κάποιοι προσπαθούν να το προσεγγίσουν από επιστημονική σκοπιά. Ένας από αυτούς είναι ο δρ Μάικλ Γκίλεν, πρώην λέκτορας του Χάρβαρντ, με διδακτορικά στη φυσική, τα μαθηματικά και την αστρονομία, ο οποίος προτείνει μια τολμηρή θεωρία για την «τοποθεσία» του Παραδείσου, όχι μεταφορικά, αλλά κυριολεκτικά.Σε πρόσφατο άρθρο του, ο Γκίλεν υποστηρίζει ότι είναι δυνατό να προσδιοριστεί ο Παράδεισος σε κοσμικούς όρους, ως έναν τόπο που βρίσκεται όχι μέσα στο Σύμπαν όπως το γνωρίζουμε, αλλά πέρα από αυτό, σε μια περιοχή όπου οι συνήθεις φυσικοί νόμοι παύουν να ισχύουν.
Η θεωρία ξεκινά από τον Χαμπλ
Η ιδέα του Γκίλεν βασίζεται σε θεμελιώδεις κοσμολογικές παρατηρήσεις. Ο Έντουιν Χαμπλ, τη δεκαετία του 1920, απέδειξε ότι το Σύμπαν διαστέλλεται: όσο πιο μακριά βρίσκεται ένας γαλαξίας από τη Γη, τόσο πιο γρήγορα απομακρύνεται. Η ανακάλυψη αυτή ήταν τόσο καθοριστική ώστε η NASA ονόμασε προς τιμήν του το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble.Με βάση αυτή τη διαστολή, ο Γκίλεν εκτιμά ότι ένας γαλαξίας που θα βρισκόταν σε απόσταση περίπου 273 δισεκατομμυρίων τρισεκατομμυρίων μιλίων από τη Γη θα απομακρυνόταν με την ταχύτητα του φωτός. Αυτό το σημείο αποτελεί τον λεγόμενο Κοσμικό Ορίζοντα.
Τι είναι ο Κοσμικός Ορίζοντας;
Ο Κοσμικός Ορίζοντας είναι το όριο πέρα από το οποίο δεν μπορούμε να παρατηρήσουμε το Σύμπαν. Αυτό δεν συμβαίνει επειδή δεν υπάρχει κάτι εκεί, αλλά επειδή το φως από αυτές τις περιοχές δεν μπορεί να φτάσει ποτέ σε εμάς. Σύμφωνα με τη θεωρία της ειδικής σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάιν, τίποτα με μάζα δεν μπορεί να ταξιδέψει ταχύτερα από το φως, οπότε η γνώση μας για αυτές τις περιοχές είναι ανέφικτη.Ο Γκίλεν υποστηρίζει ότι στον Κοσμικό Ορίζοντα ο χρόνος «παγώνει», δημιουργώντας ένα πλαίσιο που, σύμφωνα με τον ίδιο, μοιάζει με τις θρησκευτικές περιγραφές ενός αιώνιου τόπου, έξω από τη φθορά και το χρόνο.
Ο Παράδεισος πέρα από το Σύμπαν
Σύμφωνα με τον Γκίλεν, ο Παράδεισος δεν θα μπορούσε να εντοπιστεί στο γνωστό μας Σύμπαν, αλλά βρίσκεται πέρα από τον Κοσμικό Ορίζοντα (σε ένα «κρυφό» Σύμπαν), το οποίο είναι μόνιμα απρόσιτο και όπου ο χρόνος δεν κυλά όπως τον γνωρίζουμε. Ο ίδιος συνδέει την ιδέα αυτή με βιβλικές αναφορές που μιλούν για τον Θεό «ψηλά», στον ανώτερο ουρανό, διακρίνοντας τον από τον ουρανό της ατμόσφαιρας και τον ουρανό του διαστήματος.
Περαιτέρω, ο Γκίλεν προτείνει ότι αυτή η περιοχή μπορεί να προηγείται ακόμη και της Μεγάλης Έκρηξης (BigBang). Εκεί θα βρίσκονται τα αρχαιότερα ουράνια αντικείμενα και, πιθανόν, μια πραγματικότητα που δεν υπόκειται στους γνωστούς φυσικούς νόμους. Ο ίδιος περιγράφει τον Παράδεισο ως «κατοικήσιμο» τόπο, όχι για υλικές μορφές ζωής, αλλά για «οντότητες φωτός», δημιουργώντας μια γέφυρα μεταξύ επιστήμης, θρησκείας και φαντασίας.
Πόσο επιστημονική είναι αυτή η θεωρία;
Παρά την εντυπωσιακή επιστημονική «φόρμουλα» πίσω από την ιδέα του Γκίλεν, οι ισχυρισμοί του δεν αποτελούν αποδεδειγμένη επιστημονική θεωρία. Η έννοια του Κοσμικού Ορίζοντα είναι υπαρκτή και καλά τεκμηριωμένη στην αστροφυσική, αλλά η σύνδεσή της με τον Παράδεισο παραμένει προσωπική ερμηνεία.Όπως ο ίδιος παραδέχεται, δεν υπάρχει τρόπος να επαληθευτεί πειραματικά αυτή η υπόθεση. Ο Κοσμικός Ορίζοντας είναι, εξ ορισμού, απρόσιτος σε παρατηρήσεις, κάτι που καθιστά την ιδέα περισσότερο φιλοσοφικό και μεταφυσικό σενάριο παρά επιστημονικό γεγονός.
Το όριο ανάμεσα στην επιστήμη και την πίστη
Η θεωρία του Γκίλεν αναδεικνύει τη διαρκή τάση της ανθρωπότητας να συνδέει την επιστήμη με τα υπερβατικά ερωτήματα για την ύπαρξη και τη μετά θάνατον ζωή. Ο Παράδεισος, όπως τον φαντάζεται, παραμένει ένα θολό σημείο ανάμεσα στη γνώση, τη φαντασία και την ανθρώπινη ανάγκη να ερμηνεύσει το ακατανόητο. Η πρόταση αυτή δείχνει πώς η σύγχρονη κοσμολογία μπορεί να εμπνεύσει φιλοσοφικές και θεολογικές αναζητήσεις, ακόμα κι αν δεν μπορεί να παράσχει τελικές απαντήσεις.
Διαβάστε ακόμα: Τα τελευταία αινιγματικά λόγια θανατοποινίτη πριν την εκτέλεσή του στο Τέξας
