Υπήρξε μια εποχή που οι πτήσεις θύμιζαν πολυτελή κλαμπ. Πίστες χορού, lounge, πιάνο μπαρ και κοκτέιλ έκαναν το ταξίδι εμπειρία πριν επικρατήσει η λογική του κέρδους.
Σήμερα, οι περισσότεροι επιβάτες επιλέγουν τη θέση τους με βάση τον επιπλέον χώρο για τα πόδια ή τη δυνατότητα να αποφύγουν τη μεσαία σειρά. Κάποτε όμως, η εμπειρία της πτήσης ήταν κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή μετακίνηση. Στη «χρυσή εποχή» των αερομεταφορών, τα αεροπλάνα μετατρέπονταν σε ιπτάμενα σαλόνια, με μπαρ, lounge, ακόμη και πίστες χορού που έδιναν άλλη διάσταση στο ταξίδι.
Η δεκαετία του 1970 αποτέλεσε ίσως την πιο δημιουργική περίοδο στην ιστορία της εμπορικής αεροπορίας. Με την εμφάνιση του εμβληματικού Boeing 747, οι αεροπορικές εταιρείες βρέθηκαν μπροστά σε νέες δυνατότητες αξιοποίησης των ευρύχωρων εσωτερικών χώρων. Και αντί να προσθέσουν περισσότερες θέσεις, επέλεξαν να επενδύσουν στην εμπειρία των επιβατών.
Η Air Canada έφερε τη ντίσκο στον ουρανό
Το 1971, η Air Canada έκανε κάτι που σήμερα μοιάζει σχεδόν αδιανόητο. Στο επάνω κατάστρωμα των Boeing 747 δημιούργησε μια κανονική πίστα χορού, διακοσμημένη με καθρέφτες και ατμόσφαιρα που θύμιζε νυχτερινό κέντρο.
Οι επιβάτες των υπερατλαντικών πτήσεων από το Τορόντο προς την Ευρώπη μπορούσαν να αφήσουν για λίγο τη θέση τους και να χορέψουν πάνω από τα σύννεφα. Σύμφωνα με μαρτυρίες αεροσυνοδών της εποχής, δεν ήταν λίγες οι φορές που και το πλήρωμα συμμετείχε στη διασκέδαση, δημιουργώντας μια πρωτόγνωρη αίσθηση οικειότητας.
Όταν η πτήση ήταν κοινωνική εμπειρία
Η Air Canada δεν ήταν η μόνη που επένδυσε στην πολυτέλεια. Η United Airlines παρουσίασε το περίφημο Friendship Room, έναν κομψό χώρο με περιστρεφόμενες πολυθρόνες, τραπεζάκια για κοκτέιλ και αναπαυτικά καθίσματα, όπου οι επιβάτες μπορούσαν να χαλαρώσουν και να γνωριστούν μεταξύ τους.
Στην άλλη άκρη της Ασίας, η Singapore Airlines δημιούργησε το Raffles Lounge, έναν χώρο που συνδύαζε κοινωνική ζωή και ξεκούραση, με ειδικά καθίσματα για όσους ήθελαν να απολαύσουν έναν σύντομο ύπνο μετά το ποτό τους.
Το πιάνο μπαρ που έγινε θρύλος
Ακόμη πιο τολμηρή ήταν η American Airlines, η οποία εγκατέστησε στα Boeing 747 ένα πραγματικό πιάνο μπαρ. Αντί για κλασικό πιάνο, χρησιμοποιήθηκε ένα ηλεκτρονικό όργανο Wurlitzer, σχεδιασμένο ώστε να αντέχει στις δονήσεις και τις αναταράξεις της πτήσης.
Η αεροπορική εταιρεία αφαίρεσε περίπου 50 καθίσματα για να δημιουργήσει τον χώρο, προσφέροντας στους επιβάτες ένα πρωτόγνωρο σκηνικό διασκέδασης. Τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν με μια ξεχωριστή εμφάνιση του Φρανκ Σινάτρα Τζούνιορ., προσθέτοντας ακόμη περισσότερη λάμψη σε μια ήδη εντυπωσιακή ιδέα.
Παμπ… στα 35.000 πόδια
Τη δεκαετία του 1980, η Continental Airlines πήγε το concept ακόμη παραπέρα. Στις περίφημες Pub Flights, οι επιβάτες είχαν στη διάθεσή τους ένα πλήρως εξοπλισμένο μπαρ, όπου οι αεροσυνοδοί λειτουργούσαν και ως μπάρμαν.
Ο χώρος περιλάμβανε παιχνίδια, ταινίες, δωρεάν ποπ κορν και μια ατμόσφαιρα που περισσότερο θύμιζε βραδινή έξοδο παρά αεροπορικό ταξίδι. Η πτήση μετατρεπόταν σε κοινωνικό γεγονός, όπου άγνωστοι συζητούσαν, διασκέδαζαν και περνούσαν τον χρόνο τους πολύ διαφορετικά από ό,τι συμβαίνει σήμερα.
Το πιο πολυτελές lounge των αιθέρων
Ξεχωριστή θέση στην ιστορία κατέχει και το Captain Cook Lounge της Qantas. Το αποκλειστικό lounge της πρώτης θέσης ήταν διακοσμημένο με αισθητική εμπνευσμένη από τη δεκαετία του ’70 και ναυτικά στοιχεία, ενώ οι επιβάτες απολάμβαναν ποτά, σνακ και εξατομικευμένη εξυπηρέτηση σε έναν χώρο που θύμιζε ιδιωτική λέσχη.
Εκείνη την εποχή, πριν από την καθολική απαγόρευση του καπνίσματος στις πτήσεις, δεν έλειπαν ούτε τα τσιγάρα από τις παροχές του lounge, στοιχείο που σήμερα μοιάζει αδιανόητο.
Όταν τα οικονομικά άλλαξαν τους κανόνες
Η εποχή των ιπτάμενων σαλονιών δεν κράτησε πολύ. Καθώς οι αεροπορικές εταιρείες αναζητούσαν μεγαλύτερη κερδοφορία, διαπίστωσαν ότι κάθε τετραγωνικό μέτρο που καταλάμβανε ένα μπαρ ή μια πίστα χορού μπορούσε να φιλοξενήσει αρκετές επιπλέον θέσεις επιβατών.
Έτσι, στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές του 1980, τα περισσότερα lounge, τα πιάνο μπαρ και οι χώροι ψυχαγωγίας εξαφανίστηκαν σταδιακά από τα αεροσκάφη, δίνοντας τη θέση τους σε πυκνότερες διατάξεις καθισμάτων.
Παρότι η εμπορική αεροπορία ακολούθησε έναν πιο πρακτικό δρόμο, η εποχή εκείνη παραμένει σημείο αναφοράς για τους λάτρεις των ταξιδιών. Ήταν μια περίοδος όπου η πτήση δεν ήταν απλώς το μέσο για να φτάσεις στον προορισμό σου, αλλά ένα κομμάτι της ίδιας της ταξιδιωτικής εμπειρίας – με μουσική, κοκτέιλ, χορό και την αίσθηση ότι, έστω για λίγες ώρες, ο ουρανός μπορούσε να γίνει το πιο κοσμικό μέρος του κόσμου.
