Η Μαρία θυμάται πάντα τη στιγμή που κατάλαβε πως είναι «διαφορετική» ή τουλάχιστον έτσι ένιωθε τότε. Στο λύκειο, οι φίλες της μιλούσαν ασταμάτητα για σχέσεις, έρωτες και έλξη. Εκείνη άκουγε, χαμογελούσε, αλλά μέσα της υπήρχε ένα κενό. Δεν ήταν ότι δεν της άρεσαν οι άνθρωποι· αντίθετα, αγαπούσε βαθιά τους φίλους της, δεχόταν και έδινε τρυφερότητα. Απλώς, δεν ένιωθε αυτό που οι άλλοι περιέγραφαν ως «σεξουαλική έλξη».
Για χρόνια πίστευε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Προσπάθησε να «ταιριάξει» σε σχέσεις που δεν της ταίριαζαν, να νιώσει αυτό που «έπρεπε» να νιώθει. Μέχρι που μια μέρα, διαβάζοντας ένα άρθρο, συνάντησε για πρώτη φορά τη λέξη «ασεξουαλικότητα». Και τότε όλα άρχισαν να βγάζουν νόημα.
Ένας ασεξουαλικός άνθρωπος, όπως η Μαρία, δεν βιώνει σεξουαλική έλξη ή τη βιώνει σε πολύ μικρό βαθμό. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν αγαπά, δεν συνδέεται ή δεν επιθυμεί σχέσεις. Οι ασεξουαλικοί άνθρωποι μπορούν να δημιουργήσουν βαθιές, ουσιαστικές σχέσεις — ρομαντικές ή μη — βασισμένες στη συναισθηματική εγγύτητα, την εμπιστοσύνη και την κατανόηση.
Η Μαρία έμαθε επίσης ότι η ασεξουαλικότητα είναι ένα φάσμα. Κάποιοι άνθρωποι δεν νιώθουν ποτέ σεξουαλική έλξη, ενώ άλλοι τη βιώνουν υπό συγκεκριμένες συνθήκες ή σε χαμηλό βαθμό. Δεν υπάρχει ένας «σωστός» τρόπος να είσαι ασεξουαλικός.
Σήμερα, η Μαρία δεν προσπαθεί να εξηγήσει τον εαυτό της σε όλους. Έχει αποδεχτεί ποια είναι και έχει χτίσει σχέσεις που την κάνουν να νιώθει πλήρης. Και κάθε χρόνο, με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα Ασεξουαλικότητας, θυμάται εκείνο το κορίτσι που ένιωθε χαμένο — και χαμογελά, γιατί τώρα ξέρει: δεν ήταν ποτέ μόνη, ούτε «διαφορετική». Ήταν απλώς ο εαυτός της.
Διαβάστε επίσης: Μέχρι ποια ηλικία συνεχίζεται το σεξ; O Θάνος Ασκητής τι λέει;
