Οι έντονες διακυμάνσεις του σακχάρου στο αίμα μετά τα γεύματα ενδέχεται να αποτελούν έναν υποτιμημένο αλλά κρίσιμο παράγοντα κινδύνου για την εμφάνιση της νόσου Αλτσχάιμερ, σύμφωνα με νέα επιστημονική μελέτη από το Πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ. Τα ευρήματα, που δημοσιεύθηκαν στο διεθνές περιοδικό Diabetes, Obesity and Metabolism, προσθέτουν ένα ακόμη κομμάτι στο σύνθετο παζλ που συνδέει τις μεταβολικές διαταραχές με την υγεία του εγκεφάλου.
Η επιστημονική κοινότητα γνωρίζει εδώ και χρόνια ότι ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2, η υπεργλυκαιμία και η αντίσταση στην ινσουλίνη σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο γνωστικής έκπτωσης και άνοιας. Ωστόσο, οι ακριβείς βιολογικοί μηχανισμοί που οδηγούν από τις διαταραχές του μεταβολισμού στη νευροεκφυλιστική νόσο παρέμεναν ασαφείς. Η νέα έρευνα επιχειρεί να φωτίσει αυτό το κενό, εστιάζοντας όχι μόνο στα χρόνια αυξημένα επίπεδα σακχάρου, αλλά και στις απότομες αυξήσεις που καταγράφονται μετά την κατανάλωση τροφής.
Οι ερευνητές αξιοποίησαν δεδομένα από την UK Biobank, μία από τις μεγαλύτερες βάσεις βιοϊατρικών πληροφοριών παγκοσμίως. Αναλύθηκαν γενετικά και κλινικά στοιχεία περισσότερων από 350.000 ατόμων ηλικίας 40 έως 69 ετών, με έμφαση σε δείκτες όπως η γλυκόζη νηστείας, τα επίπεδα ινσουλίνης και το σάκχαρο στο αίμα δύο ώρες μετά το γεύμα. Για να διερευνήσουν αν υπάρχει αιτιώδης σχέση μεταξύ αυτών των παραμέτρων και της άνοιας, οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν τη μέθοδο της Μεντελιανής τυχαιοποίησης, μια τεχνική που περιορίζει την επίδραση συγχυτικών παραγόντων.
Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά. Άτομα με αυξημένα επίπεδα σακχάρου στο αίμα μετά το γεύμα παρουσίαζαν έως και 69% μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης της νόσου Αλτσχάιμερ. Αξιοσημείωτο είναι ότι ο αυξημένος κίνδυνος δεν φάνηκε να σχετίζεται με μεταβολές στο συνολικό μέγεθος του εγκεφάλου ή με εκτεταμένες βλάβες στη λευκή ουσία. Αυτό οδηγεί τους ερευνητές στο συμπέρασμα ότι πιθανόν εμπλέκονται πιο λεπτοί, μικροσκοπικοί μηχανισμοί, όπως φλεγμονώδεις διεργασίες ή διαταραχές στον τρόπο με τον οποίο τα εγκεφαλικά κύτταρα χρησιμοποιούν τη γλυκόζη.
Παρότι οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι απαιτούνται περαιτέρω μελέτες σε διαφορετικούς πληθυσμούς και ηλικιακές ομάδες για την επιβεβαίωση των ευρημάτων, το μήνυμα είναι σαφές. Όπως σημειώνει ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, δρ. Άντριου Μέισον, η έρευνα αυτή μπορεί να συμβάλει στη διαμόρφωση νέων στρατηγικών πρόληψης, δίνοντας έμφαση όχι μόνο στον συνολικό έλεγχο του σακχάρου, αλλά και στη μεταγευματική του συμπεριφορά.
Σε μια εποχή που η νόσος Αλτσχάιμερ αποτελεί αυξανόμενη πρόκληση για τα συστήματα υγείας παγκοσμίως, τα ευρήματα αυτά υπογραμμίζουν τη στενή σχέση μεταξύ μεταβολικής και εγκεφαλικής υγείας και ανοίγουν τον δρόμο για πιο στοχευμένες παρεμβάσεις στο μέλλον.
Διαβάστε ακόμα: Οι 11 ερωτογενείς ζώνες του σώματος που αλλάζουν όσα ήξερες
