Στη 44η γιορτή του ΠΣΑΠΠ, στη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, ο μικρός Μιχαήλ που νίκησε τον καρκίνο βραβεύτηκε, συγκινώντας με τα λόγια και το παράδειγμά του.
Η φετινή, 44η γιορτή του Πανελλήνιου Συνδέσμου Αμειβομένων Ποδοσφαιριστών στη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση ξεκίνησε με μια στιγμή που συγκλόνισε τους παρευρισκόμενους.
Ο Μιχαήλ Πάνος, το αγόρι που πέρυσι είχε γίνει φάρος ελπίδας μπαίνοντας στο γήπεδο της ΑΕΚ με ένα πλακάτ που έγραφε «Νίκησα τον καρκίνο στο κεφάλι. Να έχετε πίστη και πείσμα στη ζωή σας», τιμήθηκε για τον αγώνα του, αλλά και για το μήνυμα που σκόρπισε σε χιλιάδες καρδιές.
Η εικόνα του, που κρατούσε εκείνο το πλακάτ είχε ταξιδέψει παντού, κάνοντας τους ανθρώπους να δακρύσουν, να συγκινηθούν, να πιστέψουν ξανά στη δύναμη του παιδικού χαμόγελου απέναντι στις πιο δύσκολες μάχες.
Τότε ήταν που ο Γιάννης Κωνσταντέλιας και ο Σταύρος Πήλιος, συγκινημένοι από το θάρρος του μικρού, έσπευσαν να του χαρίσουν τις φανέλες τους, σε μια από τις πιο ανθρώπινες στιγμές που έχει ζήσει ποτέ ελληνικό γήπεδο.
Στη Στέγη, ο Μιχαήλ ανέβηκε στη σκηνή για να παραλάβει τη δική του ξεχωριστή τιμητική διάκριση από τον πρόεδρο του ΠΣΑΠΠ, Γιώργο Μπαντή. Στη μεγάλη οθόνη προβλήθηκε ξανά η περσινή στιγμή με τους δύο ποδοσφαιριστές, και ο μικρός δεν άντεξε. Ξέσπασε σε λυγμούς, συγκλονίζοντας το κοινό που σηκώθηκε όρθιο και τον χειροκρότησε.
Με φωνή που έσπαγε, είπε: «Καλησπέρα σας, ονομάζομαι Μιχαήλ και θα ήθελα να ευχαριστήσω τον ΠΣΑΠΠ γι’ αυτό το ξεχωριστό βραβείο. Ευχαριστώ τον κ. Πήλιο και τον κ. Κωνσταντέλια για τις φανέλες που μου έδωσαν πέρυσι. Η βία στα γήπεδα δεν έχει καμία θέση. Θέλω να αφιερώσω αυτό το βραβείο στην οικογένειά μου και σε όλα τα παιδιά που δίνουν τη δική τους μάχη στο νοσοκομείο Μαριάννα Βαρδινογιάννη».
Λόγια που δεν έμειναν μόνο μέσα στην αίθουσα. Αγγιξαν ψυχές, λύγισαν και τους πιο δυνατούς. Γιατί ο μικρός Μιχαήλ δεν είναι απλώς ένα παιδί που νίκησε τον καρκίνο. Είναι η απόδειξη πως το πείσμα, η πίστη και η αγάπη μπορούν να νικήσουν το πιο σκοτεινό εμπόδιο. Έγινε σύμβολο όχι μόνο για όσους αγωνίζονται με την αρρώστια, αλλά και για κάθε άνθρωπο που παλεύει να κρατήσει την ελπίδα ζωντανή.
Ο μικρός ήρωας μας θύμισε, για ακόμη μια φορά, ότι το πιο δυνατό μήνυμα δεν χρειάζεται πολλά λόγια. Αρκεί η αλήθεια ενός παιδιού… Αρκεί το χαμόγελό του…
Διαβάστε ακόμα: Αν ο Μαζωνάκης ήταν ο «Τρελαντώνης», τι θα γινόταν;
